1 - Nigdy tego nie zrobiłam (cz.2)

 

ROZDZIAŁ 1

Nigdy tego nie zrobiłam (cz.2)

Na przyjęciu, w domu, dwadzieścia trzy lata wcześniej…

- Hej.

- Hej.

Zaczął to. Obserwował mnie, odkąd przybył tam dziesięć minut temu i nie ukrywał tego. Potem przyszedł prosto do mnie i zaczął.

Podobało mi się to.

Podobało mi się też, że podszedł, nie marnując dużo czasu.

Ale przede wszystkim podobało mi się, jak niesamowicie słodki był.

Słodki i ostry.

Trzymając w dłoni kubek z piwem, wpatrywałam się w niego.

Boże tak, był słodki. Taki słodki.

Ale uroczy w taki sposób, że moja matka nie zwijałaby się w kłębek w nocy, pewna, że jej córka ma doskonały gust co do mężczyzn. Innymi słowy, nie rozmawiałam z dobrze ubranym facetem, o którym wkrótce miałam się dowiedzieć, że ma misję życiową, którą wybrał jako chłopiec, a mianowicie bycie astronautą lub uzdrowicielem z raka.

Był słodki w sposób, w jaki moja matka rozpaczała, modliła się, żyła w strachu, a mój ojciec rozważał popełnienie morderstwa (byłby to jeden z wielu powodów, dla których moja matka żyłaby w strachu).

Ale patrząc w jego ciepłe, brązowe oczy, po raz pierwszy w życiu nie obchodziło mnie, co pomyślą moi rodzice.

Po prostu obchodziło mnie to, że stał blisko mnie na przyjęciu Kellie, podszedł do mnie i powiedział – Hej.

- Nazywam się Logan – powiedział mi.

Boże, miał nawet fajne imię.

- Millie - odpowiedziałam.

Widziałam, jak jego oczy rozszerzają się nieco, zanim wybuchnął śmiechem.

To nie było zbyt miłe.

Odsunęłam się trochę od niego, czując się zraniona.

Wciąż chichotał, ale zauważył mój ruch i skupił się na mnie, pytając - Dokąd idziesz?

– Potrzebuję świeżego piwa – skłamałam.

Zajrzał do mojego pełnego kubka.

Potem spojrzał na mnie, uśmiechając się.

O Boże, tak. Był taki słodki.

Ale był trochę złośliwy.

To znaczy, moje imię nie było śmieszne. To było staromodne, ale tak miała na imię moja prababcia. Moja matka ją uwielbiała, a babcia żyła wystarczająco długo, żebym ja też ją uwielbiała.

Podobało mi się moje imię.

- Masz Millie wypisaną na sobie – stwierdził.

Cóż za dziwna rzecz do powiedzenia.

A co dziwniejsze, to było tak, jakby wiedział, o czym myślę.

- Co? - Zapytałam.

- Kochanie, te wszystkie włosy, które nie wiedzą, czy chcą być rude, czy blond. Te duże brązowe oczy - Jego gładki, głęboki głos zniżył się w sposób, który poczułam w brzuchu - To - Podniósł swój kufel z piwem, wyciągając jeden palec i wskazując blisko moich ust, więc wiedziałam, że wskazuje na mały pieprzyk, który znajdował się tuż przy prawym kąciku mojej górnej wargi - Urocze. Słodkie. Nie ma lepszego imienia dla dziewczyny z tym wszystkim niż Millie.

Ok, to było miłe.

– Cóż, chyba dzięki – wymamrotałam.

– Zaufaj mi, to komplement – zapewnił.

Skinęłam głową.

– Co robisz jutro wieczorem?

Poczułam, jak moja głowa lekko drgnęła.

Cholera jasna, czy on zapraszał mnie na randkę?

– Ja… nic – odpowiedziałam.

- Dobrze, w takim razie wychodzimy. Masz komórkę?

On to robił!

Zapraszał mnie na randkę!

Moje serce przyspieszyło, a nogi zaczęły mnie mrowić.

- Ja… tak - odpowiedziałam, po czym kontynuowałam głupio - Mam

numer.

- Daj mi numer.

Wpatrywałam się w niego, a potem spojrzałam w dół na jego szeroką klatkę piersiową, szczupłą talię, a potem na ręce. W jednej ręce trzymał piwo, w drugiej kciuk zahaczał o jego cholernie fajny, sfatygowany czarny skórzany pasek.

Spojrzałam z powrotem na jego twarz – Masz coś do zapisania?

Lekko potrząsnął głową i jeszcze delikatniej (ale zdecydowanie gorąco) drgnęły mu usta, zanim stwierdził - Millie, podaj mi swój numer, myślisz, że zapomnę choć jedną cyfrę?

Okej, wow. To było naprawdę miłe.

Dałam mu swój numer.

Powtórzył to natychmiast i dokładnie.

– To wszystko – potwierdziłam.

Nie odpowiedział.

Zaczęłam czuć się nieswojo.

I nerwowo.

Właśnie umówiłam się na randkę z facetem, którego w ogóle nie znałam, poza tym, że wiedziałam, że moi rodzice by go nie zaakceptowali, a potem dałam mu swój numer.

Co teraz mieliśmy zrobić?

– Przyszłaś z kimś? - zapytał.

To dziwne, że zapytał o to teraz, po tym, jak zaprosił mnie na randkę.

Po tym, jak pomyślałam, że to dziwne, pomyślałam, że może on myślał, że jestem na randce, w czasie której umówiłam się z nim na randkę, więc pomyślałby, że jestem suką!

– Nie, tylko kilka dziewczyn – powiedziałam mu szybko.

Posłał mi kolejny uśmiech - To przychodzenie z kimś, kochanie.

Och.

Racja.

Zagryzłam wargę.

- Kto? - zapytał.

– Justine – odpowiedziałam, przechylając głowę w stronę kuchennego stołu, przy którym siedziało czterech chłopaków i dwie dziewczyny. Kiedy odwrócił głowę, żeby spojrzeć, rozszerzyłem swoją odpowiedź - Brunetka.

I właśnie wtedy Justine, moja przyjaciółka, ładna brunetka, po pijanemu odbiła ćwierćdolarówkę na stole w stronę kieliszka, spudłowała i uśmiechnęła się. Dwóch chłopaków i jedna dziewczyna natychmiast krzyknęli - Szot! - Dlatego niepewnie chwyciła kieliszek i wychyliła ją, a część wódki pociekła jej po brodzie.

Skończyła to nadal się uśmiechając.

- Nie pojedziesz z nią z powrotem – warknął Logan, a moje spojrzenie wróciło do niego - W rzeczywistości ona nigdzie nie jedzie.

O rany, mogłabym pokochać tego faceta.

O rany!

To było szalone!

Jak mogłam myśleć, że pokocham tego faceta tylko po tym, jak to powiedział?

- Ona nie jedzie, a ja nie jadę - powiedziałam – Nocujemy tutaj.

– Dobrze – wymamrotał, zanim został potrącony przez kogoś niepewnie zmierzającego do beczki.

– Chcesz się stąd wydostać? - Złapałem się na tym, że pytam i szybko zwróciłam na siebie jego uwagę - Nie wiem. Posiedzieć na tylnym tarasie czy coś? - Skończyłem szybko, by nie miał żadnych pomysłów.

– Kurwa, tak – wyszeptał, jego brązowe oczy utkwiły w moich, a sposób, w jaki to powiedział, sposób, w jaki na mnie patrzył, poczułam dreszcz przebiegający po moim kręgosłupie.

- Okej - odszepnęłam.

Pochylił się i złapał mnie za rękę. Jego była duża i szorstka, wydawała się być ciepła i silnie owinięta wokół mojej.

Okej.

O Boże.

Poważnie.

Poważnie.

To była prawda. To było szalone i całkowicie cholernie prawdziwe.

Mogłabym zakochać się w tym facecie.

I wiedziałam to tylko po tym, że chciał, żebym była bezpieczna i po dotyku jego dłoni wokół mojej.

O rany.

Wyprowadził mnie na taras, prosto na schody prowadzące na podwórko i usiedliśmy na najwyższym.

Byłam zdenerwowana w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie czułam, ale czułam się dobrze, gdy patrzyłam na ciemne podwórko rodziców Kellie.

– Więc, Millie, powiedz mi, co robimy jutro wieczorem – rozkazał.

Odwróciłam głowę, żeby na niego spojrzeć - Co?

- Cokolwiek chcesz zrobić, zrobimy to - stwierdził - Więc powiedz mi, co chcesz zrobić.

Przechyliłam głowę na bok, zaintrygowana tą propozycją.

– Może polecimy do Paryża? - Zasugerowałam w próbie żartu.

– Masz paszport? – zapytał natychmiast, nie uśmiechając się, brzmiąc poważnie.

Moje serce przestało bić.

Chociaż nie mógł mówić poważnie.

Mam na myśli, Paryż?

- A ty? - odparłam.

- Nie, ale to jest to, co chcesz zrobić, zdobędę.

Uśmiechnąłem się do niego - Nie jestem pewna, czy uda ci się zdobyć paszport w jeden dzień, Logan.

- Chcesz jechać do Paryża, znajdę sposób.

Potrząsnąłem głową, odwracając wzrok.

Był w tym dobry. Mistrz w dostarczaniu kwestii.

Lubiłam to. To pokazywało pewność siebie.

Ale nadal były to tylko słowa.

- I mówi wszystkie właściwe rzeczy - powiedziałam do podwórka.

- Mała, ja nie żartuję.

Moje oczy wróciły do niego, bo nadal brzmiał poważnie.

A kiedy spojrzałam z powrotem na niego, światła z domu oświetliły jego przystojną twarz i zobaczyłam, że wyglądał poważnie.

– Nie chcę jechać do Paryża – wyszeptałam - Cóż, chcę – pośpiesznie dodałam – Tylko nie jutro wieczorem. Nie sądzę, żebym miała coś odpowiedniego do założenia na randkę w Paryżu.

Uśmiechnął się do mnie - Cóż, to ulga. Mógłbym wywalić na to cała forsę, ale ustawiłoby mnie to na porażkę na naszej drugiej randce. Nie jestem pewien, jak przebiłbym Paryż.

Już myślał o drugiej randce.

To też mi się podobało.

Ale bardziej podobały mi się jego słowa, ponieważ fajnie było wiedzieć, że potrafi być zabawny.

Nie mogłam nic na to poradzić i nie wiedziałam, dlaczego miałabym próbować.

Roześmiałam się.

Cały czas się uśmiechał, kiedy to robiłam i przysunął się bliżej mnie, tak że stykaliśmy się kolanami.

- Więc powiedz mi, Millie, co chcesz zrobić? - zapytał, kiedy przestałam się śmiać.

- Chcę zobaczyć, co ty chcesz robić - powiedziałam mu.

– W takim razie to właśnie zrobimy.

Spojrzałam mu w oczy przez ciemność i poczułam coś dziwnego. Nie dziwnego złego. Szczęśliwego.

Komfort. Bezpieczeństwo.

Tak, właśnie to razem widniało mu z oczu.

– Więc chcesz jechać do Paryża? - Zapytałam – To znaczy, pewnego dnia.

– Jasne – powiedział mi - Chociaż to nie jest nie na szczycie mojej listy.

- Co jest najważniejsze na twojej liście?

- Przejechać przez Australię.

- Jazda konna? - Zapytałam.

- Na moim motorze.

Poczułam jak moje oczy robią się duże – Masz na myśli motocykl?

Docisnął do mnie kolano i posłał mi kolejny uśmiech.

- Jestem typem faceta, Millie, który nie przyznaje, że istnieje inny rodzaj motoru.

Absolutnie byłam pewna moi rodzice nie zaakceptowaliby tego faceta.

I absolutnie byłam pewna, że ja całkowicie.

- Więc masz motocykl? - Pchnąłem.

– Harley – powiedział do mnie.

– Czy jutro będę mogła na nim pojechać? - Kontynuowałem, nie zadając sobie trudu, by odfiltrować podekscytowanie z mojego pytania.

Patrzył mi w oczy.

- Absolutnie – odpowiedział.

Uśmiechnąłem się do niego i wiedziałam, że był to duży uśmiech.

Jego wzrok opadł do moich ust, a kiedy to zrobił, moje nogi znów zaczęły mrowić. Ale tym razem mrowienie emanowało z wnętrza moich ud.

Odwróciłam wzrok i wzięłam łyk piwa.

- Millie - zawołał.

Patrzyłam na podwórko i odpowiedziałam - Hmmm?

- Jesteś ze mną bezpieczna.

Moja uwaga zwróciła się do niego.

- Zawsze jesteś bezpieczna, kochanie - kontynuował cicho - Zawsze. Słyszysz?

Znowu było tak, jakby przeczytał moje myśli.

I wiedział. Wiedział, że był dokładnie tym, kim był. Był takim facetem, że rodzice wariowaliby, gdyby ich córka powiedziała tak, żeby z nim umówić.

Ale wiedziałam coś innego, patrząc na niego.

Moi rodzice mylili się.

- Słyszysz? - Pchnął, kiedy po prostu na niego patrzyłam, nie czując mrowienia.

Czując ciepło.

- Tak - odpowiedziałam.

Ponownie przycisnął kolano do mojego i spojrzał na podwórko.

- Więc chcesz jechać do Paryża - zauważył - Co jeszcze chcesz zrobić?

Spojrzałam też na podwórko i powiedziałam mu.

Byliśmy tam, siedząc na schodach tarasu, nasze kolana ocierały się, przez to, co wydawało się minutami w tym samym czasie, gdy wydawało się, że nie mówiliśmy o niczym, co było jak wszystko, zanim facet, z którym przybył na imprezę, wetknął głowę tylnymi drzwiami i zawołał - Low, jedziemy.

Na to powiedział mi, że musi iść i oboje wstaliśmy.

Nie pocałował mnie.

Przeprowadził mnie przez dom prosto do drzwi wejściowych.

Tam nakazał nieco poważnie - Twoja przyjaciółka jest całkowicie narąbana, więc nigdzie się z nią nie idziesz i nie pozwól jej nigdzie odejść. Słyszysz?

Skinęłam głową - Zostanę tutaj, Logan.

Pokiwał głową.

Potem podniósł palec, gdy jego wzrok opadł na moje usta i dotknął mojego pieprzyka.

Więcej mrowień na udach.

Spojrzał na mnie - Jutro, kochanie. Zadzwonię do ciebie.

- Okej, Logan.

Uśmiechnął się i odszedł.

Obserwowałam go, czując się wirująco szalona, co nie miało nic wspólnego z piwem, będąc dziwnie nie rozczarowana, że mnie nie pocałował.

Dotknął mnie w sposób, który wydawał się słodszy niż pocałunek.

A następnego dnia zadzwonił do mnie.