10 - Wreszcie (cz.1)

 

 ROZDZIAŁ 10

Wreszcie (cz.1)

Millie

 

 

Siedziałam z tyłu taksówki, wyczerpana nie do pojęcia, z telefonem przy uchu.

– Nie, wszystko w porządku, Dot – powiedziałam siostrze, co było całkowitym i wierutnym kłamstwem, ponieważ podróże i jetlag dawały mi kopa w tyłek - Czy mój samochód jest u mnie w domu?

- Alan i ja zabraliśmy go tam wczoraj, kochanie. Poza tym trochę tam uprzątnęłam – powiedziała ostrożnie, przekazując mi informacje i robiąc to, nie chcąc mi przypominać, dlaczego moje miejsce zostało tak, jak zostało – Ale czy uważasz, że powinnaś tam zostać? - zapytała, po czym zasugerowała - Może powinnaś zostać tu.

Chciałam zostać z siostrą, Alanem i dziećmi tak długo, jak tylko mogłabym zostać z nimi, bo zamierzałam jak najszybciej przeprowadzić się do Arizony i nie byłabym w stanie ich zobaczyć, kiedy chciałabym je zobaczyć.

Ale byłam padnięta, a to i potrzeba snu i wolnej przestrzeni, aby robić to, co musiałam zrobić, nie sprzyjały posiadaniu w domu dwójki dzieci w wieku poniżej dziesięciu lat.

– Prześpię się u siebie – powiedziałam jej – I nic mi nie będzie – zapewniłam pospiesznie, mając nadzieję, że mi uwierzy, nawet wiedząc, że nie zrobi tego - Muszę tylko zebrać myśli, zacząć zbierać inne rzeczy, a może jutro wieczorem będę mogła przyjechać i zostać z wami?

- Możesz zostać z nami w każdej chwili, wiesz o tym – odpowiedziała.

Wiedziałam.

I zostałabym.

Tak długo, jak zajęłoby mi uporządkowanie spraw w pracy, wystawienie domu na sprzedaż i wydostanie się z Denver.

- Racja - powiedziałam - Jestem prawie w domu. Kiedy tam dotrę, od razu idę do łóżka. Kiedy będę mogła trzeźwo myśleć, zadzwonię do ciebie i zaplanujemy. Okej?

- Okej, Mill. Czegokolwiek potrzebujesz.

Tak zawsze mówiła Dottie.

Cokolwiek potrzebowałam.

I prawie dwa tygodnie temu, po tym, jak jechałam jak szalona, żeby wrócić do domu po tym, co stało się w The Roll, pakując się jak szalona, łapiąc tylko to, czego potrzebowałam, wszystko po to, żeby się stamtąd wydostać i to szybko, gdyby Logan zwariowałby i poszedł za mną, znowu właśnie to zrobiła.

Dała mi to, czego potrzebowałam.

Obudziłam ich, kiedy dotarłam do ich domu. Potem bredziłam i wrzeszczałam, pozwalając, żeby to wszystko wypłynęło, od tego, co wydarzyło się w kamperze Logana, po Hop’a śpiewającego „Far Behind” i całą resztę.

Kiedy tego słuchał, Alan, dobry człowiek, dobry mąż, facet, który kochał swoją żonę jak szalony i kochał też jej siostrę, trzymał się w ryzach. Wiedziałam, że był bliski utraty opanowania. Taki oszalały z wściekłości ścigający Logana i dający z siebie wszystko, by go skopać (co byłoby interesującym scenariuszem, bo Alan był twardzielem, więc byłoby to bliskie dopasowanie, chociaż podejrzewałam, że Logan nie walczyłby czysto).

Ale nie stracił tego, ponieważ w tym momencie musiał być ze mną i robić wszystko, co w jego mocy, aby pomóc swojej kobiecie pomóc jej siostrze.

I to zrobił.

Dottie jak zwykle trzymała wszystko w kupie i połączyła się z Internetem, żeby mnie osłaniać.

Pozwalała mi też pożyczać rzeczy do zabrania ze sobą. Po załatwieniu sprawy, co u Dottie nie trwało długo, wsiedliśmy do samochodu i zabrała mnie na lotnisko.

Zajęło to wieki, ale w końcu wylądowałam we Francji. A potem miałam pierwsze wakacje od… zawsze… w pierwszym tygodniu swobodnie komunikując się z Claire, Justine, Dottie i różnymi klientami. Zrobiłam to z dziewczynami, żeby miały moją pracę (wymagało to, żeby wszystkie się włączyły… i wszystkie to zrobiły, kochałam moje dziewczyny i byłam im bardzo wdzięczna).

Zadzwoniłam też do moich rodziców w Arizonie i wyjaśniłam to.

Potem znalazłam agenta nieruchomości.

Na koniec odbyłam kilka dogłębnych rozmów z Claire, która była ze mną od dłuższego czasu, która wiedziała, co robi i demonstrowała to wielokrotnie przez lata, ale robiła to teraz bardziej, ukrywając moje gówno, podczas gdy ja wystartowałam do innego kraju i przeżyłam mini załamanie nerwowe.

Rozważała wykupienie mnie. Zajęłoby jej to lata.

Będzie musiała to robić na raty. I nie bardzo jej się ten pomysł spodobał. Lubiła ze mną pracować i właściwie wolała być asystentką, a nie bólem głowy związanym z byciem szefową.

Wiedziała jednak, że była dobra w tym, co robi, klienci ją znali i ufali jej, potrafiła sprawić, by Cross Events funkcjonował i odnosił sukcesy, a jako szefowa mogłaby zarobić o wiele więcej.

Więc rozważała to.

To było wszystko, co udało mi się zrobić podczas mojej nieobecności, częściowo dlatego, że znajdowałam się w innej strefie czasowej na innym kontynencie, więc niewiele więcej mogłam zrobić.

Ale głównie dlatego, że byłam na swoich pierwszych w życiu wakacjach… od zawsze… i byłam w Paryżu.

A byłam w Paryżu w idealnym momencie, bo był listopad, to miejsce nie było oblegane przez turystów, a w mieście rzeczywiście byli Paryżanie (Paryżanie, jak mi powiedziano, robili co mogli, żeby wystartować, kiedy miejsce było oblegane przez turystów). Dlatego zdecydowałam, że moje doświadczenie jest bardziej autentyczne.

Było chłodno, ale to było niesamowite. Tak pięknie, że wydawało się prawie nierealne.

Więc zjadłam. Piłam. Wędrowałam. Robiłam zakupy. Wsiadałam do autokarów, jeździłam, robiłam zdjęcia i słuchałam niezbyt dobrych kaset opowiadających o tym, jak jest. Wyjechałam z miasta i zobaczyłam Wersal. Siedziałam w spektakularnych ogrodach i obserwowałam ludzi. Mówiłam łamanym francuskim do Francuzów, którzy byli o wiele przyjaźniejsi, niż się spodziewałam.

Zamierzałam spędzić tam dwa pełne tygodnie, ale w końcu przyszło mi do głowy, że tracę pieniądze na ucieczkę/załamanie w Paryżu, kiedy moja przyszłość była niepewna. Dlatego skróciłam wizytę o dwa dni, co wymagało różnych zmian w lotach, co nie było najwspanialsze.

Ale dowiozło mnie to do domu.

I dostałam to, czego potrzebowałam z Paryża.

Pogodziłam się z tym, co zostało z mojego życia.

I pogodziłam się z tym, że nie zostałam pokonana.

Byłam zła.

Dwadzieścia lat temu zerwałam z Loganem. Tak, byliśmy zakochani, głęboko zakochani. Tak, byliśmy szczęśliwi. Tak, mieliśmy to wszystko.

Bo ja dałam mu wszystko.

Jasne, oddał mi, ale byłam najlepszą starszą panią na świecie.

Keely absolutnie uwielbiała Blacka, była niezłą starszą panią, ale ja byłam nawet lepsza od niej.

I byłam zdecydowanie lepsza od Naomi, która, szczerze mówiąc, była w większości suką (więc cieszyłam się, że Tack poszedł dalej, chociaż nie przyznałam się do tego, ponieważ byłam też wkurzona na Tacka i jego nową kobietę).

A co najważniejsze, skończyłam to dla niego.

Dla Logana.

Logan tego nie wiedział, ale ja tak, do diabła.

To, czego nie zrobiłam, to go nie zdradziłam. Nie okradłam go. Nie dźgnęłam go nożem, kiedy spał, bo nie kupił mi bransoletki z brylantami, którą chciałam (bo nie chciałam żadnej bransoletki z brylantami, tylko jego). Nie spaliłam domu w przypływie złości, żeby dać mu do zrozumienia, że nie zmywał naczyń.

Byliśmy razem.

Zerwaliśmy.

Dwadzieścia lat temu.

Ludzie cały czas się rozstawali!

Musiał dojść do siebie.

Ale musiałby to zrobić beze mnie.

Myślał, że musiałam zapłacić? Cóż, może miał rację, a ja wiedziałam, że nie wiedział (i nie zamierzałam mu powiedzieć, nigdy), więc będąc mężczyzną, jakim był, tak by myślał.

I zapłaciłam.

Teraz skończyłam.

Nigdy więcej.

Miałem nadzieję, że przekazałam to jemu i reszcie tamtej okropnej nocy w The Roll. Rozmawiałam też z Kellie, a ona powiedziała mi, co im powiedziała, więc jeśli im tego nie przekazałam, miałam nadzieję, że to, co powiedziała, zadziałało.

Ale to nie miało znaczenia. Obrałam kurs i nadszedł czas na ogromne zmiany. Nowe życie z dala od jakiejkolwiek możliwości zobaczenia Logana w moim domu, jego ludzi mieszających w moim życiu, a nawet zobaczenia go w Chipotle zamawiającego burrito.

Miałam tylko nadzieję, że uda mi się uniknąć czegoś takiego, zanim będę mogła się stąd wydostać. Było dużo do zrobienia. Pewnie zajęłoby to tygodnie.

W tym czasie, po załatwieniu wstępnych spraw, miałam zatrzymać się u Dottie i Alana. Stamtąd też mogłam pracować, chyba że musiałabym spotkać się z klientem, co oznaczało pójście do mojego studia. A mieszkanie u Dot i Alana, miałam nadzieję, oznaczałoby, że Logan nie mógłby ze mną zadzierać.

Ale gdyby coś się stało, gdyby któryś z nich zrobił choć jedną rzecz, dzwoniłem po gliny.

Pieprzyć ich.

Wszystkich.

Zwłaszcza Logana.

Był dla mnie martwy.

Cały Chaos był.

Musiał być, żebym mogła sobie poradzić z tym, co zostało z mojego życia.

Właśnie to zamierzałam zrobić (po tym, jak spałabym przez trzy dni), kiedy taksówka wysadziła mnie za moim domem. Kierowca wyjął mój bagaż z bagażnika i włożył go do domu tylnymi drzwiami. Dałam mu dobry napiwek. Uśmiechnął się, a ja nie patrzyłam, jak wsiadł do taksówki i odjeżdżał.

Wiedziałam, że Dot przyszła rozgrzać piec, ogarnąć tu, oddać samochód i upewnić się, że miałam coś do jedzenia.

Więc wszystko, co musiałam zrobić, to zdjąć ubranie i położyć się do łóżka.

Co zamierzałam zrobić.

Zamknęłam za sobą drzwi i poszłam do salonu, zsuwając torebkę z ramienia, by rzucić ją na kanapę, a moje kroki skierowałam w stronę łóżka.

- Millicent Anna Cross.

Zamarłam, jakby moje ciało zostało pokryte lodem, kiedy usłyszałam głos, który nie powinien dobiegać do mnie z mojego salonu. Spojrzałam i zobaczyłam mężczyznę siedzącego w moim przytulnym fotelu, twarzą do mnie, dwóch mężczyzn stojących za nim.

Nigdy wcześniej go nie widziałam.

Był dobrze ubrany. Hiszpan. Przystojny. I wydawał się wyluzowany.

Ale wystraszył mnie jak cholera, bo go nie znałam, on znał mnie i był w moim salonie!

Napięłam się, żeby uciec, ale zatrzymałam się, gdy moja głowa wystrzeliła w bok, kiedy poczułam tam ruch.

Zbliżał się kolejny mężczyzna.

I trzymał pistolet wycelowany we mnie.

Poczułam, jak krew odpłynęła mi z twarzy, a moje oczy wbrew mojej woli powędrowały z powrotem do mężczyzny siedzącego w moim wygodnym fotelu, bo uważałam, że warto mieć oko na faceta z bronią.

Ale mężczyzna na moim fotelu znów się odezwał i wydawał się typem faceta, który lubi zwracać na siebie uwagę, kiedy mówił. Wydawał się też typem faceta, którego się nie wkurza, biorąc pod uwagę, że nie miał nic przeciwko włamywaniu się do domu kobiety ze swoimi sługusami, z których jeden wycelował w nią pistolet.

– Oczywiście powinnaś wiedzieć, kim jestem – stwierdził - Jestem Benito Valenzuela. Może twój mężczyzna o mnie wspomniał.

Gapiłam się na niego, walcząc z drżeniem ciała, tak byłam bardzo świadoma tego, że wycelowana we mnie była prawdziwa broń i przerażający ludzie, których nie znałam, byli w moim salonie, że obie te rzeczy wydawały się fizycznymi dotykami ślizgającymi się po mojej skórze, sprawiając, że walka bym przestała się trząść, była niezwykle trudna.

- Wspominał? – zapytał mężczyzna.

Gapiłam się i robiłam to przez chwilę, zanim dotarło do mnie, że zadał mi pytanie.

- Przepraszam? - wychrypiałam - Kto miał co?

- Czy High o mnie wspomniał?

O kurwa.

Kurwa, kurwa, KURWA!

Ten facet był tu z powodu Chaosu.

Ten człowiek był w moim domu ze swoimi sługami, z których jeden celował we mnie z pistoletu z powodu High’a.

Wtedy poniewczasie zobaczyłam skrzynkę stojącą obok mojego fotela.

Skrzynia, o której myślałam, że zaginęła.

Skrzynia ze zdjęciami, nad którymi płakałam.

Aż do dwóch tygodni temu.

Teraz, jak zły los, wróciła.

Ale teraz wiedziałam, że ten człowiek ją zabrał.

Co oznaczało, że miał oko na mój dom. Kiedy przychodził High. Kiedy High wychodził. Zdjęcia High’a i mnie w tej skrzyni.

Miał błędne wyobrażenie.

O kurwa.

Kurwa, kurwa, KURWA!

– Widzę, że nie – mruknął mężczyzna, a moja uwaga ponownie skupiła się na nim - Chaos. Jedyną rzeczą, na którą się zgadzamy, jest trzymanie babek z dala od naszego biznesu.

Poczułam, że moje usta wysychają.

Przechylił głowę na bok - Pochłonęłaś wiele zasobów.

– Ja… co? – spytałam, kiedy nic więcej nie powiedział.

- Człowiek czeka na ciebie na lotnisku - powiedział mi - Dwa tygodnie. To dużo roboczogodzin.

Więcej zimna przemknęło przez moją skórę.

Dlaczego miałby to zrobić?

- Słabe ogniwo - powiedział miękko, coś w jego oczach się zmieniło i nie lubiłam niego ani tej sytuacji wcześniej, ale ta zmiana sprawiła, że polubiłam ją jeszcze mniej - Z Arlo na zachodzie i pogarszającą się tu sytuacją, musiałem znaleźć słabe ogniwo. Takiego z gorącą głową. Takiego, kto rozumie, jak się gra. Ostatni bastion utraconego imperium. Takiego, którego mógłbym popchnąć, by wprawić wszystko w ruch - Podniósł palec, pomachał nim w górę i w dół w moją stronę i wyszeptał – Szturcham.

– Nie wiem… – Szybko odchrząknęłam, gdy słowa wyszły z siebie zdławione - Nie wiem, co myślisz, ale nie mam nic wspólnego z Chaosem.

Potrząsnął głową, poruszył ręką, postukał w górną część skrzyni obok siebie i powiedział - High Judd pieprzył cię na biurku w tym ładnym małym domku na tyłach, a to mówi coś innego.

O Boże!

- Oglądałeś? - sapnęłam.

Ponownie potrząsnął głową - Nie ja, przegapiłem ten pokaz. Ale słyszałem, że był dobry.

O Boże!

Teraz byłam przerażona i upokorzona.

- Teraz - ciągnął - czekałem trochę czasu na twój powrót i wolałbym nie czekać dłużej. Jesteś w domu, więc możesz przekazać moją wiadomość.

Ponieważ przekazanie wiadomości zwykle wiązało się z możliwością jej wykonania, dało mi to nadzieję, że być może ten scenariusz nie zakończy się tak, jak się tego obawiałam. Innymi słowy, kulminacją na różne okropne, poniżające, bolesne i prawdopodobnie śmiertelne sposoby.

Dlatego szybko zapytałam - Jaka wiadomość?

Patrząc na mnie powoli wstał.

Sprężyłam się i robiąc to, bałam się, że moje ciało rozpadnie się na kawałki, kiedy moja uwaga skupiła się na nim.

Doświadczałam tego uczucia o wiele za długo, kiedy po prostu tam stał, wpatrując się we mnie.

Kiedy myślałam, że zacznę krzyczeć, powiedział jedno słowo.

- Szturcham.

Potem, mówiąc to, posłał mi dziwny, przerażający uśmiech, spojrzał na mężczyzn w pokoju, potrząsnął głową i wszyscy poszli do mojego korytarza i zniknęli.

Słyszałam, jak drzwi frontowe otwierały się i zamykały.

Stałam jak sparaliżowana, oddychając chrapliwie, rozdarta pomiędzy ucieczką w drugą stronę a biegiem w ich stronę, by upewnić się, że odeszli.

Słyszałam, jak samochód odpalił na zewnątrz i słyszałam też, jak odjeżdżał.

Kiedy już tego nie słyszałam, ruszyłam się.

Zrobiłam to szybko i bez zastanowienia.

Moje ruchy zaprowadziły mnie do szuflady w kuchni, w której znajdowały się różne rzeczy, wszystkie skrupulatnie poukładane na tacach.

Chwyciłam kluczyki do samochodu i wybiegłam tylnymi drzwiami.

Nie zamknęłam ich.

Pobiegłam do samochodu, wsiadłam, rzuciłam torebkę na siedzenie pasażera, odpaliłam, zawróciłam SUV-em na moim podwórku i ruszyłam w dół podjazdu.

Następnie wybrałam się w podróż, której nie odbyłam od dwudziestu lat.

Pojechałam na Broadway, w dół Broadwayu, bezpośrednio do Ride Auto Supply.

Bezpośrednio do Chaosu.

Zatrzymałam się, zjechałam z boku sklepu i zobaczyłam duży warsztat z tyłu, w którym montowali swoje motocykle i samochody. Skierowałam się na ogromny dziedziniec warsztatu, skręciłam w lewo i zaparkowałam przed długim budynkiem, który ciągnął się przez całą przestrzeń od tyłu sklepu do końca ich posiadłości.

Kompleks Chaosu.

Zaparkowałam, wysiadłam i pobiegłam do Kompleksu.

Zatrzymałam się w poślizgu w miejscu, które znałam jak własną kieszeń, którego nie widziałam od dziesięcioleci, a przy odrobinie uwagi zauważyłam, że nie zmieniło się ani trochę.

Wpadłam w poślizg i zatrzymałam się na zakręcie baru biegnącego wzdłuż frontu sali.

Tam zobaczyłam Big Petey’a na stołku i widząc mężczyznę, na którym kiedyś bardzo mi zależało, nie mogłam tego przeboleć.

Więc spojrzałam za barem na przystojnego, młodego blondyna, którego nie znałam i warknęłam - Kto jest waszym prezesem?

Trzymałam się włosa. Byłam wyczerpana podróżami, moje ciało znajdowało się w innej strefie czasowej, a mój dom napadł mężczyzna, o którym wiedziałam, że to najgorsza wiadomość, jaka mogła być.

- Co mówisz? – zapytał blondyn.

– Millie… – zaczął Pete i wyczułam, że schodzi ze swojego stołka.

Uniosłam rękę, wyciągając dłoń w jego stronę, nie odwracając wzroku od blondyna, ale oświadczając Pete’owi - Ty nie istniejesz - Potem użyłam ręki, by dźgnąć w blondyna palcem i zażądałam - Ty. Powiedz mi natychmiast. Kto jest waszym prezesem?

Blondyn nie wyglądał na zadowolonego, że jakaś dziwna kobieta na niego szczeka, ale nie dbałam o to ani pieprzonej drobiny. Stałam tam i wykrzykiwałam moje pytanie, aż ochrypłam, aby uzyskać odpowiedź.

Blondyn otworzył usta, żeby coś powiedzieć, kiedy usłyszałam za sobą - Ja jestem.

Słysząc szorstki głos, który znałam aż za dobrze, odwróciłam się i patrzyłam, jak Tack wkroczył do Kompleksu.

Przejął władzę.

Jego strona wygrała.

A Logan nadal był Chaosem.

Nie zaskoczyło mnie to w najmniejszym stopniu.

Podsumowując, bez względu na to, kto trzymał berło, Logan byłby Chaosem.

Był tym, kim był.

To było wszystko, czym był.

To przefiltrowało się przeze mnie, ale mimo to nie straciłam kontroli nad moją misją.

Odwróciłam się do Tacka.

– Masz tą jedną szansę – oświadczyłam - To się powtórzy i, jeśli to przeżyję, idę prosto na policję. Wiem, że Chaos nie lubi gliniarzy i to jest… ostatni… ukłon… szacunku, jaki składam Klubowi. Jak to się powtórzy, nie będzie mnie obchodziło, czy to pogrąży bractwo. Idę na policję.

Tack nie oderwał ode mnie wzroku, kiedy rozkazał - Snap, sprowadź High’a. Teraz.

- Nie! - Krzyknęłam, kiedy panika wdarła się do środka, odparłam ją i spojrzałam w stronę baru, by zobaczyć, jak blondyn porusza się wzdłuż niego.

- Nie ruszaj się! - zawołałam - Tu nie chodzi o High’a. Nie chcę widzieć High’a.

- Idź - rozkazał Tack - Szybko.

Blondyn wybiegł.

Kurwa.

Skup się. Musiałam się skupić.

– Millie, kochanie, jesteś zdenerwowana – powiedział Big Petey zza moich pleców – Chodź, usiądź, dziewczyno.

Nie odwróciłam wzroku od Tacka.

– Każ mu się wycofać – zażądałam - Powiedz mu, że nie jestem Chaosem. Powiedz mu, żeby cholernie trzymał się z dala ode mnie.

– Musisz porozmawiać prosto z High’em, Millie – odparł Tack, dziwnie łagodnie, jakby obchodził się ze mną ostrożnie – Wiesz, jak to jest, kochanie – dokończył.

- Dlaczego? - spytałam - Nie jest prezesem.

– To jego sprawa, nie moja – odparł Tack.

- Jest twoja. To jest - zakręciłam palcem w powietrzu - wszystko twoje.

Tack chciał coś powiedzieć, ale poczułam lekką dłoń na moich plecach, więc się obróciłam, po czym pobiegłam cztery kroki w głąb pomieszczenia, wpadłam na krzesło i zatrzymałam się.

– Nie dotykaj mnie – syknęłam do Big Petey’a.

Wzdrygnął się, jego twarz wykrzywiła się ze zmartwienia, po czym spojrzał na Tacka.

Spojrzałam również na Tacka i zobaczyłam, że uważnie mi się przyglądał.

- High jest w sklepie, Millie. Niedługo tu będzie - powiedział Tack.

– Mam w dupie, gdzie on jest – odparowałam - Ty jesteś prezesem. Radzisz sobie z takimi gównami. Ja to wiem. Wiem, że to twoje gówno, bo mi to powiedział. Benito Valenzuela siedział na moim – wskazałam kciukiem w swoją stronę – fotelu, kiedy jeden z jego sługusów celował do mnie z pistoletu i powiedział mi!

Pokój, w stanie pogotowia, stał się podminowany, ale mnie to gówno obchodziło.

– Trzymaj go z dala ode mnie – warknęłam - Jak nie będziesz, zadzwonię na policję. Twoje gówno przestało pojawiać się w moim życiu w The Roll, kiedy Hop śpiewał piosenkę Candlebox.

- Valenzuela cię odwiedził? – zapytał Tack i usłyszałam to.

Słyszałam groźbę.

Do diabła, nawet ją poczułam, bo zapchała pomieszczenie.

- Powiedział mi, żebym powiedziała ci szturcham – powiedziałam - Nie wiem, co to znaczy. Nie obchodzi mnie to. Po prostu trzymaj tego dupka z dala od mojego życia.

- Millie, kochanie, musisz wziąć oddech i usiąść. Pozwól, że postawię ci drinka – zaoferował się Pete, a ja spojrzałam na niego.

- Nie chcę drinka. Nie chcę od Chaosu niczego oprócz tego, żeby spierdalał z mojego życia! - Skończyłam to krzykiem i skończyłam tuż przed trzaśnięciem drzwi.

Spojrzałam w tamtą stronę i zobaczyłam blondyna.

Widziałam też Hop’a.

A dalej zobaczyłam Logana.

Wyglądał na zaskoczonego. Wyglądał na czujnego. Wyglądał też na ostrożnego. I patrzył na to wszystko, ponieważ jego uwaga była całkowicie skupiona na mnie.

Ale brutalne piękno jego wizji zapłonęło. Płonęło prosto w moje oczodoły, paląc prosto w mój mózg.

Pozwoliłam mu odejść, żeby dać mu wszystko.

Szukałam go, żeby mu to wyjaśnić i powiedzieć, jak było mi przykro, że tak się musiało potoczyć.

A on wykorzystał mnie, znęcał się nad mną i rozerwał na strzępy.

Potem jego gówno zaatakowało mój dom, nie to złe gówno, którym był on i jego bractwo, ale śmierdząca kupa gówna, w które Chaos był zamieszany z Benito Valenzuelą, coś, czego wyraźnie nie kontrolowali.

– Widzę cię po raz ostatni – powiedziałam Loganowi.

– Millie – powiedział cicho, powoli przesuwając się w moją stronę. – Chodźmy do mojego pokoju, żebyśmy mogli…

To się wtedy stało.

Nie było sposobu, aby to powstrzymać.

Nie miałam tego już w sobie.

Pochyliłam się więc w jego stronę i zgubiłam opanowanie.

Całkowicie.

- To ostatni raz, kiedy cię widzę! - wrzasnęłam.

Zakołysał się i zatrzymał, gdy moje emocje przetoczyły się przez pomieszczenie.

Spojrzałam na Tacka i znów dźgnęłam palcem w jego stronę - Trzymaj swoje sprawy z dala od moich spraw - Wskazałam palcem Logana, ale nie spuszczałam wzroku z Tacka – I trzymaj go z dala od mojego życia.

– Millie, kochanie – powiedział Logan, teraz już mówiąc łagodnie, kiedy drzwi się otworzyły i weszli Hound i Boz, a oczy natychmiast rozejrzały się po graczach – Chodź ze mną do mojego pokoju…

- Pierdol się! - Splunąłem na niego i spojrzałam z powrotem na Tacka - Masz sobie z tym poradzić. Jak nie, ja to zrobię.

I skończyłam.

A kiedy drzwi ponownie się otworzyły i Tyra i wysoki, chudy, ciemnowłosy facet, który był z Tabby u Dzikiego Billa, wprowadzili się do środka, zaczęłam pospiesznie kierować się w stronę wyjścia.

Zostałam zatrzymana, gdy Logan szybko odsunął się na bok i złapał mnie za łokieć.

Wyrwałam go z jego uścisku i znów uciekłam, tym razem wpadając na stół.

– Nigdy więcej nie kładź na mnie ręki – warknęłam.

- Millie…

- Nigdy więcej mnie nie dotykaj! - wrzasnęłam.

– Kotku – powiedział cicho - Musimy porozmawiać.

Moje ciało wyprostowało się, a usta poruszyły.

– Tak, zrobimy to – warknęłam - Absolutnie tak. Jak tylko Tack zajmie się waszym małym problemem, który wkrada się w moje życie – oświadczyłam - Logan rzucił szybkie spojrzenie Tackowi, a potem z powrotem na mnie, kiedy kontynuowałam - Ja będę mówiła.

Potem szłam dalej.

Szłam na przód.

To był czas.

Czas to cholernie skończyć.

Zamierzałam dać mu to wszystko, żebym mogła zrobić to, co powiedział, że zrobi.

Raz na zawsze.

Umieść go w moim cholernym, pieprzonym lusterku wstecznym.

Moja miłość do niego.

Moja tęsknota za nim.

Moja żałoba za wszystkim, co straciliśmy.

Mój smutek z powodu wszystkiego, czego nigdy byśmy nie mieli.

Ciężar, który dźwigałam, gdy szłam dla niego przez ogień, a on to wszystko wyrzucił, zapładniając jakąś sukę i sprawiając, że wszystko, co poświęciłam, stało się… warte… gówna.

– Już prawie całkiem odeszłam, High – stwierdziłam - Wyjeżdżam z Denver. Ale zanim odejdę, zrozumiesz. Dostaniesz to wszystko. Więc będziesz wiedział i mogę z tobą skończyć.

– Millie, kochanie, kurwa, proszę, chodź ze mną do…

- Nigdzie z tobą nie idę - Wskazałam palcem na podłogę - To się dzieje tutaj.

Ruszył w moją stronę - Mała, błagam cię, proszę…

Wycofałam się, wpadając na różne rzeczy i uciekając z drogi, ostrzegając - Nie zbliżaj się.

- Jak nie pójdziesz tam ze mną, ja cię tam zabiorę – ostrzegł.

On by to zrobił. Wiedziałam. Ci ludzie dostali to, czego chcieli.

Zawsze dostawali to, czego chcieli.

Jakkolwiek musieli to zrobić.

Panika, którą powstrzymywałam, zaczęła się przedzierać.

- Nie zbliżaj się do mnie! - Krzyknęłam, wciąż pędząc, chcąc to zrobić, wyjść, odjechać i nie potrzebowałam być sam na sam z Loganem.

- Mała…

– Nie nazywaj mnie tak – warknęłam, zmieniając kierunek, obserwując, jak on zmienia kierunek ze mną, zachodząc mnie.

– Kurwa – uciął - Proszę…

– Przestań się ruszać – zażądałam.

- Millie…

Był coraz bliżej.

I uderzyłam w ścianę.

Prześlizgnęłam się po niej, krzycząc - Nie zbliżaj się do mnie!

– Cholera, Millie…

- Nie mogę mieć dzieci! - wrzasnęłam.

Logan zamarł.

Ja też.

Cała.

Oprócz moich ust.

– Tak, Loganie! Tak! Masz to wszystko! - Krzyczałam - Jestem bezpłodna. Jałowa. Nie działa. Nie ma mowy. Nigdy. I wiedziałam, że nie pozwolisz mi odejść. Nigdy nie pozwoliłbyś mi odejść. A ty tak bardzo chciałeś mieć dzieci - Potrząsnęłam głową, nawet nie czując napływających mi łez do oczu - Tak cholernie bardzo. Chciałeś założyć rodzinę. Dużą, pełną, głośną, szaloną, cudowną rodzinę. Nie mogłam ci tego dać. Nigdy nie mogłabym ci tego dać. A ty byłeś mój. Byłeś moim Loganem. Musiałeś mieć to wszystko. Byłeś mój - Mój głos się załamał i nie słyszałam tego, nawet tego nie czułam. Nie czułam nic poza potrzebą zrobienia tego i odejścia - Moim zadaniem było upewnienie się, że masz wszystko. Moim zadaniem było upewnić się, że zdobędziesz wszystko. Ale nie pozwoliłeś mi odejść. Nigdy nie pozwoliłbyś mi odejść. Więc sprawiłam, że pozwoliłeś mi odejść, abyś mógł mieć wszystko!

Moje gardło płonęło. Moje oczy łzawiły.

Ale widziałam wyraz jego twarzy.

Zniszczony.

Zmarnowany.

To nie dawało mu wszystkiego.

To zabijało.

A to nie było moim zadaniem.

Zawiodłam.

Znowu mi się nie udało.

Musiałam więc uciec.

I pobiegłam.

Przedzierając się przez niewidzialne ręce, które próbowały mnie złapać, dotarłam do drzwi mojego samochodu, trzymając rękę na klamce, ale nie udało mi się ich otworzyć.

Nagle zostałam przyciśnięta do drzwi, twarde ciało Logana wepchnęło się za mną, jego ramiona jak stalowe obręcze zacisnęły się wokół mnie.

- Pozwól mi odejść! - wrzasnęłam.

Nie pozwolił mi odejść.

Wsunął twarz w bok mojej szyi.

- Pozwól mi odejść! Pozwól mi odejść! - Szarpnęłam się bezskutecznie w jego ramionach - Puść mnie, idź, idź!

– Dlaczego mi nie powiedziałaś?

Cichy.

Tak cicho.

Ale każde słowo było nową raną.

Znieruchomiałam w jego ramionach.

– Nie pozwoliłbyś mi odejść – wyszeptałam.

- Nie - Jego ramiona zacisnęły się – Nie, Millie. Nigdy nie pozwoliłbym ci odejść.

Ponownie odepchnęłam się od jego uścisku.

– Teraz musisz mnie puścić – szeptałam.

Nie wypuścił mnie.

Przytulił mnie tak mocno, że poczułam, jak powietrze uchodziło z moich płuc.

Potem poruszył się gwałtownie, brutalnie. Objął mnie jedną ręką, cofnął ją i uderzył pięścią w stalowy bok mojego samochodu, robiąc wgniecenie, a jego twarz wystawała zza mojej szyi.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś? - ryknął.

Moje ciało znieruchomiało, ale dusza pękła.

- High, bracie.

Słyszałam to jakby z daleka.

Tack.

- Nie twoja sprawa - warknął High.

– Zabierz swoją kobietę do środka – powiedział cicho Tack - Jest zimno i zaczyna padać śnieg.

Stałam nieruchomo.

Podobnie High.

Na nanosekundę.

Potem odciągnął mnie od samochodu.

Przez następny czas, jaki długi, nie wiedziałam, skoro niewiele pamiętałam z tego, co się wydarzyło, z wyjątkiem tej pierwszej chwili, gdy wygięłam plecy tak mocno, że moje stopy oderwały się od ziemi, podczas gdy High trzymał mnie i obrócił nas w stronę Kompleksu, podczas gdy ja piszczałam - Nie!

Słabo pamiętam walkę. Pazury. Krzyki. Kopanie. Popychanie. Uwolnienie się, kiedy zabrał mnie z powrotem do Kompleksu i zobaczenie wszystkich braci Chaosu rozstawionych w pokoju wspólnym, wartowników Logana, żołnierzy ich brata, odgradzających mnie.

Dokonałam gorączkowego wyboru, biegnąc w stronę blondyna, żeby się przez niego przebić. Poniosłam porażkę. Złapał mnie i zaciągnął z powrotem do Logana.

Logan ponownie przejął kontrolę, a ja walczyłam z tym, ale w końcu znalazłam się za zamkniętymi drzwiami w jego pokoju i to trwało.

To ja z nim walczyłam. Walczyłam z nim tak, jakbym walczyła o życie.

A Logan bronił się przed moimi atakami, robiąc to delikatnie, robiąc to w taki sposób, żeby mnie nie skrzywdzić i pomagał mi nie skrzywdzić siebie, i robił to nadal powstrzymując mnie, gdy szeptał w kółko, uspokajająco: „Spokojnie” i „Cicho, mała”, i „Przestań, piękna”.

Wyczerpana tym, docierając jakoś do łóżka z Loganem, chrząknęłam, gdy wydobyłam ostatni, kolosalny wysiłek, by wyrwać się z żelaznych uścisków jego ramion, próbując wyszarpnąć moje nogi z jego ciężkiego ciężaru zaciśniętego na moich.

Potem rozluźniłam się.

Kiedy to zrobiłam, wsunął rękę w moje włosy.

– To wszystko, Millie – wyszeptał do czubka mojej głowy - Ułóż się. To koniec, kochanie. Zrobione.

- Czy Cleo i Zadie są piękne? - Zapytałam jego gardło niekontrolowanym głosem, bo nawet jeśli już wiedziałam, że były, to wciąż musiałam wiedzieć i poczułam, jak jego palce odruchowo przeplatały moje włosy.

– Są – zagrzmiał - Bardzo, bardzo pięknie, mała.

- Dałam ci je - powiedziałam mu, słabnąc, w końcu cholernie słabnąc.

– Tak, Millie – zgodził się cicho.

- Dałam ci je. Dałam ci to, że nazywają cię tatusiem, co rozgrzewa cię do kości.

Przyciągnął mnie głębiej w swoje ramiona, wsunął się we mnie, wziął mnie na plecy, przydusił swoim ciężarem i ciepłem, zatopił mnie swoim zapachem, ale nic nie powiedział.

Wciąż słabnąc, wymamrotałam - Dałam ci je. Dałam im ciebie.

– Mała – wyszeptał, a to słowo było torturą.

- Zrezygnowałam z ciebie, przeszłam przez ogień, żeby to zrobić, ale zrobiłam to – powiedziałam mu - Na końcu to zrobiłam. Dałam ci wszystko – dokończyłam w końcu, ostatecznie słabnąc.

Słabnąc.

Do nicości.

*****

 CDN